Selamat Hari Sabtu (^.^)/
Kali ni aku nak cerita pasal kasih sayang terhadap IBUBAPA DAN PENTINGNYA KELUARGA. Kekadang aku rasa macam terfikir kenapa life aku tak macam orang lain. Tipulah kalau aku tak rasa cemburu kan kalau tengok family lain bole tinggal satu bumbung. Aku cerita ni bukan nya lahh aku nak salah kan mama aku or apa. Tidak sama sekali. Cuma rasa sedikit terkilan lah kot. Memang dari kecil lagi aku tak pernah rasa kasih sayang seorang bapa. Even dulu pernah tapi masa kecik lagi. Memang semua tu dah lama pun lepas. aku tak salah kan mereka. Mungkin dah takdir tuhan nak cakap macam tuh kan. okay aku bersyukur, dapat duduk dengan atuk dan nenek yang jaga aku dari kecil sampai sekarang ni. Bila aku tulis pasal ni, aku rasa macam sebak. Mungkin aku teringatkan arwah nenek aku. Walaupun kadang kadang aku kurang ajar dengan nenek, tapi aku sayang sangat kat arwah. Dia selalu cuba nasihatkan aku cuba jadi yang terbaik walaupun teguran dia agak kasar. Aku memang rapat dengan nenek. aku rindu sangat kat nenek. Bila aku teringat balik masa nenek marah aku, Aku rasa macam dia ada kat sisi aku. Dulu ada lah juga aku gaduh dengan nenek sampai berminggu tak bertegur. Makan pun senyap senyap je. Aku menangis kalau fikir tu semua. Al-Fatihah buat arwah. Selain dari nenek orang yang aku sayang sangat mama. Ye MAMA aku segalanya bagi aku. Memang kami tak tinggal sebumbung sejak aku berusia 9 tahun lagi. Tapi aku tetap rasa yang aku masih dekat dengan mama. MAMA selalu bagi nasihat kat aku, jangan bergaul dengan orang yang bukan bukan. Jangan cuba rokok, jangan cuba dadah, jangan telan pil pil yang boleh memudaratkan. walaupun aku bukan budak budak lagi, tapi mama still cakap macam tu kat aku. Aku tak malu cium pipi mama dikhalayak ramai. Aku tak kisah orang cakap aku ni anak mak ke apa. Yang penting aku sayang sangat dekat mama. Aku tak dapat bayangkan macam mana hidup aku kalau mama takda. aku lah orang yang paling sedih agak nyaa kan. Sekarang ni orang yang teramat risau kan aku ialah atuk aku. Aku mengaku aku memang agak kurang sopan dengan atuk, tapi tak bermakna aku tak sayang atuk. Seriously aku sayang. Sebab atuk lah yang selalu ambil berat pasal aku. Walaupun aku banyak berkasar dengan atuk, dia selalu sabar dengan aku. Aku tak tahu hati dia mungkin kecewa kott dengan sikap aku. Even atuk tak baca pun sentence ni, yun nak cakap jugak yang yun sayang kan atuk. Sebab tu aku kadangkala rasa macam hidup aku ni ralat. Kenapa tak macam orang lain. Tapi bila fikir balik, tak ramai orang yang dapat rasa macam mana yang aku rasa. Orang lain tak rasa pun hidup dengan atuk nenek yang kadang kadang buat aku rasa annoying gilaa. Tapi happy. Tak semua orang rasa tidur dengan nenek ang atuk mereka. Tak semua orang rasa betapa besarnya jasa atuk yang sanggup berpanasan tengah hari untuk ambil aku dari sekolah dulu. Tak semua orang rasa jugak dapat hidup dengan family besar walaupun aku cuma bertumpang kasih dengan PAK USU dengan Mak USU. Diorang dah melaburkan banyak wang untuk aku. Memang aku sangat berterima kasih kat mereka. InsyaAllah kalau ada rezeki, aku memang nak balas suma jasa baik orang orang yang banyak membantua aku. Mungkin tak dapat dibayar dengan wang semua jasa jasa tu. Sebab terlalu besar jasa mereka.
Cerita dah buat aku menangis terkedu-kedu. Memang sedih. Cerita ni diadaptasi dari filem Jack Neo "im not stupid". credit lah untuk pelakon pelakon yang berjaya membuat aku menitis kan air mata. Kalau cerita yang membabitkan family memang aku touching habiss :') cerita ni jugak buat aku rasa bersyukur yang aku ada family yang still caring and tak paksa aku make a something yang aku tak suka
Salam :')



No comments:
Post a Comment